Tijdens een 2-daagse workshop From Womb to World bij Anna Verwaal in 2020 hoorde ik voor het eerst over het begrip Alleengeboren Tweeling en ik wist: “dit is het missende puzzelstukje waar ik al die tijd naar op zoek was”. Het is de grootste ontdekking van mijn leven geweest.

Drie jaar later tijdens een avond waarin ik in twee opstellingen stond werd er een nieuwe laag aangeboord. In de eerste opstelling was ik representant voor iemands tweelingbroer. In de andere opstelling was ik representant voor iemands overleden jongere broer.

Die avond kreeg ik de bevestiging dat ik een ongeboren tweelingbroer heb. Samen met mij aan de reis naar de aarde begonnen maar al vrij vroeg in de zwangerschap weer gegaan, zonder aankondiging.

Een alleen geboren tweeling zijn is een enorm trauma/imprint die je aan het allereerste begin van je leven mee kunt krijgen en die op veel gebieden doorwerkt.

🔸Zo is ongezonde mensen en situaties loslaten in je latere leven bijna onmogelijk, vanwege verlatingsangst.
🔸Je had de ander zo graag gered -> hallo redderssyndroom
🔸Je voelt je schuldig om te leven. Dat kan zich bijvoorbeeld uiten in jezelf klein houden en niet teveel willen of bereiken in je leven uit loyaliteit naar je ongeboren tweelinghelft.
🔸 Maar ook iets simpels als eten had onbewust een negatieve lading voor mij, omdat ik meer eten kreeg via de placenta dan mijn tweelinghelft.

De dag dat ik 40 werd pelde ik weer een laagje af. Een dergelijke mijlpaal vieren overviel me, met de wetenschap dat we hier eigenlijk samen hadden moeten staan. Iedere verjaardag had ik zo’n onbestemd melancholisch gevoel. Nu had dat gemis ineens een soort label (alleengeboren tweeling) wat het heel tastbaar maakte.

Het lukte om het verdriet, de pijn toe te laten. Gewoon op m’n bank. Ermee zitten zonder er iets aan te willen veranderen. En daarmee kon ik ook mijn tweelingbroer bij me voelen.

En ik wist, ik heb je los te laten. De eerste 40 jaar in mijn leven stonden in het teken van het ontrafelen van deze puzzel en de lessen eruit pikken. De volgende 40 jaar (hopefully) mogen in het teken staan van leven.