Uitdagingen die alleen een alleengeboren tweeling kent

Ongeveer één op de tien zwangerschappen start als een meerlingzwangerschap. Maar hoe zit dat dan, want zoveel tweelingen zijn er toch niet? Klopt, bij een groot deel van deze zwangerschappen sterft één van de tweelinghelften in een vroeg stadium. Dit zorgt voor een groot trauma bij de alleengeboren tweeling die achterblijft. 

In dit verhaal schrijf ik voor de leesbaarheid steeds over de alleengeboren tweeling, maar je kunt er net zo goed alleengeboren meerling voor in de plaats lezen. Het gaat om meerdere vruchtjes die samen aan hun reis begonnen, maar waarbij slechts één het leven op aarde mocht vervolgen. Het is belangrijk te begrijpen dat hoe jij deze ervaring beleeft, heel persoonlijk is en soms ook tegenstrijdig componenten kan bevatten. Iedereen gaat namelijk op zijn eigen manier om met het verlies van een tweelinghelft, wat leidt tot specifieke uitdagingen bij een alleengeboren tweeling. Voorbeelden hiervan zijn dingen die je jezelf hebt aangeleerd of die je juist hebt vermeden. Het gaat erom wat jouw ervaring precies is geweest, hoe jij dit (op celniveau) hebt opgeslagen en welke overtuigingen en strategieën je hebt ontwikkeld om met de situatie om te gaan.

De implementatiefase

In de tedere fase van innesteling hechten de bevruchte eicellen zich aan de baarmoederwand. Soms gaat dit voor één vruchtje perfect, maar voor de ander niet. Misschien krijgt het onvoldoende voeding of kan het zich niet goed nestelen. Het andere vruchtje, het levende, is daar vanaf het eerste moment getuige van. Want diep van binnen weet het: ik ben hier niet alleen gekomen. Er was iemand naast mij, misschien zelfs meerdere, en we begonnen samen aan deze reis. Wanneer het misgaat, wordt dat verlies op celniveau ervaren door het vruchtje dat achterblijft. De afwezigheid van de tweelinghelft, het verdriet van moeder als ze het opmerkt (het verlies van een tweelinghelft in een vroeg stadium wordt vaak niet opgemerkt door de moeder), het plotselinge stilvallen van een gezamenlijke hartslag — het wordt allemaal, onbewust, opgeslagen in de cellen. Net als de veranderende energie, het verlies van aanwezigheid, de stilte waar eerst samenzijn was. 

De natuurlijke reactie van het lichaam van de moeder

Wanneer een vruchtje overlijdt, komt het lichaam van de moeder in actie. Het wil geen dood weefsel vasthouden en start een proces om het af te voeren dan wel in te kapselen. Maar het lichaam kan niet selectief beslissen: het levende vruchtje voelt de stoffen die het lichaam aanmaakt om los te laten en te verdrijven. Dit kan, hoe klein het ook is, aanvoelen als een levensbedreigende situatie en een fysieke afwijzing: “Mama, ik ben er nog! Wil je mij wel?”  “Wil je me hier niet hebben?”.Deze ervaring kan, op zielsniveau, leiden tot diepe overtuigingen dat je ongewenst bent, dat je wordt afgewezen, dat je moet vechten om te blijven (leven). Soms vertaalt het lichaam dit later in auto-immuunreacties — alsof je immuunsysteem heeft geleerd om ‘tegen jezelf’ te strijden.

Waar verblijft de overleden tweelinghelft tijdens de zwangerschap van de levende tweelinghelft? Nou de meeste verdwijnen vaak geheel en laten geen sporen na. Ze worden opgenomen in het baarmoederslijmvlies of in de placenta. Het lichaampje van de tweelinghelft wordt geabsorbeerd en verdwijnt geleidelijk. In het Engels wordt een alleengeboren tweeling een ‘vanishing twin’ genoemd, wat in dit licht bezien een hele passende term is. Er is geen fysiek teken geweest dat de moeder weet had zwanger te zijn van een tweeling.

Het kan zijn dat er later op de echo de resten te zien zijn van een helft van een tweeling of dat er bij de geboorte een ingekapseld vruchtje terug te vinden is in de placenta. Ook komt het voor dat de verloskundige/gynaecoloog bij de geboorte een foetus papyrus vindt. Dit is een tweelinghelft die na de twintigste week is overleden. Het vruchtwater wordt weer door het lichaam van de moeder opgenomen en wat overblijft, is een gemummificeerd platgedrukt lichaampje. Ook is het mogelijk dat de tweelinghelft versteend en ingekapseld zit rond de placenta. 

Daarnaast komt het ook voor dat de overleden helft van de tweeling opgenomen wordt in het lichaam van de levende helft van de tweeling. Het kapselt zich in en vergroeit met de nog levende tweelinghelft. Het weefsel van de overleden tweeling groeit verder in de levende tweeling, wat in het latere leven vaak voor gezondheidsklachten zorgt. 

Afhankelijk van welke natuurlijke reactie er optreedt zal de impact en hoe je dit beleeft, als tweelinghelft die achterblijft, voor iedereen anders zijn. Maar prettig is het allerminst. Er zijn veel verhalen van alleengeboren tweelingen die in een regressie-sessie aangeven het zeer traumatisch te vinden om de resterende zwangerschapsduur te verblijven in een kleine buik met hun overleden tweelinghelft. Je kunt er niet even bij weglopen, je hebt het uit te zitten. Stel je eens voor, wellicht zocht je aanvankelijk een plekje op waar je je overleden tweelinghelft ‘niet hoefde te zien’. De aanblik is niet alleen moeilijk te verkroppen, maar de ontbinding of inkapseling van je tweelinghelft is natuurlijk ook vreselijk om te zien. Naarmate je groeit en de ruimte in de buik beperkter wordt, wordt het steeds moeilijker om die plek te vermijden. Wellicht ben je gedwongen om een hele tijd vlakbij je overleden tweelinghelft in één buik te verblijven.

En dan is er nog het feit dat er wel dood is, maar geen afscheid. Dat vindt pas veel later plaats – bij de geboorte. Voor sommige tweelinghelften is het om die reden een opluchting om uit de buik te zijn en niet langer bij de overleden helft te hoeven verblijven. Anderen ervaren het als een soort tweede traumatische afscheid, deze keer echt definitief. Ze wilden in de eerste plaats al geen afscheid nemen en in de buik waren ze in ieder geval nog samen. Dit alles maakt dat iedereen zijn eigen unieke ervaring heeft als alleengeboren tweeling.

Naast de traumatische ervaring ontstaan er ook hardnekkige overtuigingen

De alleengeborentweeling helft die in de buik achterblijft krijgt van alle kanten de boodschap dat het ‘het er helemaal alleen voor staat”. Van het lichaam van de moeder dat hem afwijst en van zijn andere tweelinghelft. Vaak ontstaan er overtuigingen (of variaties) als:

• Wat ben ik waard als zelfs mijn eigen broer of zus me in de steek laat” 
• Zelfs mama wil me niet
• Ik kan niemand echt vertrouwen
• Ik moet alles alleen doen

Tegelijk kan er een sterke drang blijven naar het gemiste deel: verlangen naar die andere wereld, vasthouden aan het oorspronkelijke plan om samen te leven, rechtvaardigheid najagen omdat het ‘niet eerlijk’ is gegaan. Er ontstaat vaak een innerlijke strijd tussen alles zelf willen doen en niet zonder de ander willen.

De noodzaak van (h)erkenning

Er valt zóveel te vertellen over alleengeboren tweelingen – veel te veel voor 1 blog. Voor mensen die een alleengeboren tweeling zijn en die vastlopen is het belangrijk om het hele verhaal zien — de zwangerschap, de geboorte en alles eromheen. Dat maakt wat je gedachten, je emoties, je (tegenstrijdige) gedrag begrijpelijk. Erkenning is hierin helend. Niet alleen voor de volwassene die ooit dat kleine vruchtje was, maar juist ook voor je innerlijke kind.

Zelf ontdekte ik mijn eigen alleengeboren tweeling pas rond mijn 35e. Hoewel ik al een tijdje werkzaam was als Hypnobirthing docent had ik er nog nooit van gehoord. Er werd weinig over geschreven en er was (online) weinig aandacht voor. Sindsdien heb ik mijn hele geboorteverhaal mogen ontdekken met hypnose, familieopstellingen en NEI-consulten. Daar werd zichtbaar hoe mijn ziel verbonden was met mijn verloren tweelingbroer en hoe dat onzichtbare draadje doorwerkte op alle gebieden in mijn leven. En door hem te erkennen, bevrijdde ik niet alleen hem, maar ook mezelf.

Vermoed jij dat je ook een alleengeboren tweeling bent?

Je bent van harte welkom voor een geboortepatronenconsult of NEI-consult waarin we samen jouw geboorteverhaal gaan ontdekken: met alle uitdagingen die een alleengeboren tweeling kent, maar ook de verborgen kracht!

uitdagingen alleengeboren tweeling