fbpx

 

 

Blog: Je geboorteverhaal doorvoelen

Wist je dat alles wat je in de baarmoeder hebt gevoeld, ervaren en hebt meegemaakt, alles met jouw gevoel van nu te maken heeft? Alle ervaringen uit die tijd zitten in jou, in de vorm van overtuigingen. Ik wist dit wel vanuit mijn opleiding tot Hypnobirthing practitioner, maar tijdens 2 trainingsdagen met Anna Verwaal, de Nederlandse expert op dit gebied, ging ik het ook echt voelen. En je geboorteverhaal doorvoelen is van een hele andere orde weet ik nu.

Ik weet dat mijn moeder dit ook leest. En mama: ik hou van jou! Ik weet dat jij het niet gemakkelijk had bij de bevalling en in het eerste jaar met mij. Je had geen internet om dingen op te zoeken. Je had geen auto om naar allerlei alternatieve behandelaars te rijden als er iets was met mij en mijn broertje. Dat heb ik allemaal wel. In eerste instantie vond ik schrijven over mijn eigen geboorte wel erg persoonlijk (je kunt hier mijn hele geboorteverhaal lezen of bekijk deze video). Maar iets in me denkt toch dat het mag. Ik heb er zelf weer van geleerd en hopelijk kun jij er ook weer van leren. 

 

Wat onbewust is wil bewust worden
Ter voorbereiding op de twee trainingsdagen kreeg ik een vragenlijst om in gesprek te gaan met mijn ouders. Hoe verliep de zwangerschap, de bevalling en mijn babyperiode. En hoe verliep hún zwangerschap, de bevalling en mijn babyperiode. Want je geeft het – onbewust – door. Door de vragenlijst met mijn ouders door te nemen komt er de dagen voor de training al een hoop nieuwe – onbewuste – informatie los. Alleen deze vragenlijst en dit gesprek zet al zoveel in gang voel ik.

Het laat me niet onberoerd als mijn moeder vertelt over mijn geboorte. Ik was een sterrenkijkertje en had ademnood. Ik ben geboren met een vacuümpomp en kwam blauw ter wereld. Voor mijn moeder was de hele ervaring zo overweldigend dat toen ze me zag ze geen enkele behoefte voelde om me bij zich te nemen en me te knuffelen en vast te houden. De vacuümpomp had mijn hoofdje vervormd en mijn moeder was door de hele geboorte-ervaring getraumatiseerd. Ze had genoeg aan zichzelf zo zei ze. Ik kan dat begrijpen vanuit mijn rol als geboortezorg-professional, maar als moeder heb ik een hele andere ervaring. Na de geboorte van mijn eigen twee kinderen wilde ik niets liever dan ze zien en vasthouden. Ze tegen me aanhouden. Ze beschermen en het liefst nooit meer loslaten. Een diep gevoel van ‘houden van’ overspoelde me wat wat nergens mee te vergelijken is. Het was er en het gevoel groeit nog elke dag.

Vervolgens ben ik een week gescheiden in het ziekenhuis van mijn ouders en geplaatst op een kinderafdeling om bij te komen van de vacuümverlossing, wat destijds heel normaal was. Baby’s hadden na zo’n bevalling rust nodig, zo vonden althans de artsen dat. Ik zag mijn ouders alleen als het tijd was voor een flesvoeding. 

Na een week mocht ik naar huis. Fysiek ontwikkelde ik me goed, maar de band tussen mijn moeder en mij kwam maar zeer langzaam op gang. De hechting direct na de geboorte en in de kraamweek tussen mij en mijn moeder was niet goed tot stand gekomen waardoor het lastig was om een band te ontwikkelen. Daarbij had mijn moeder waarschijnlijk een niet (h)erkende postnatale depressie. Daar was vroeger nauwelijks oog en aandacht voor. Ik huilde ook nog eens heel veel, soms wel 18 uur per dag. In de training hoorde ik dat wetenschappers ontdekt hebben dat na een bevalling met een vacuümpomp er regelmatig iets verschoven is in het nekje van een baby. De aanbeveling tegenwoordig is dan ook om baby’s na een vacuümverlossing te laten checken door een osteopaat. Het kan dus goed zijn dat ik huilde door fysieke (nek)klachten. Maar het kan ook goed zijn dat ik gewoon de liefde en aanwezigheid van mijn moeder miste. Mijn moeder liet zich de eerste maanden tegen haar gevoel leiden door familieleden en het consultatiebureau die zeiden het komt allemaal wel goed, laat maar huilen.  Een advies dat ons nu gek in de oren klinkt, maar wat paste bij de visie en opvattingen van die tijd. Men dacht dat je baby’s zou verwennen als je ze teveel bij je droeg en op hun huilen in ging.  Na een maand of 7 ging het beter en ontwikkelde zich langzaam maar zeker een band tussen ons. 

 

Alles wordt losgewoeld
De training woelt alles van binnen open bij mij en de andere deelnemers. Er vloeien veel tranen bij mij en de andere deelnemers en er vallen een hoop kwartjes. Toen ik de kenmerken hoorde van een sterrenkijkertje en vacuümverlossing voelt dat als mijn blauwdruk. Dit ben ik. Hier komt dus het gevoel vandaan van dat ik lang heb gedacht dat ik mezelf niet mocht zijn. Dat ik -onbewust- maar deed wat ik dacht dat anderen van mij verwachtten om me geaccepteerd te voelen. Dat ik vaak zoek naar bevestiging. Dat ik wil horen dat ik goed ben zoals ik ben. Dat ik mezelf als veel minder ‘mooi’ zie dan hoe anderen mij zien. 

En ik begrijp nu waarom ik zulke ongelooflijke eisen aan mezelf kan stellen. Dat het nooit genoeg is. Dat ik altijd beter kan en meer moet zijn. Dat ik me oprecht gekwetst voel bij eigenlijk elke vorm van afwijzing.

 

Steeds een laagje dieper
Na de trainingsdagen duik nog veel dieper in mijn geboorteverhaal en geboortepatronen. Want wat blijken er een hoop thema’s in mijn leven mee verband te houden. Door de tijd heen heb ik gelukkig al veel los kunnen laten. Ik verdien geluk, liefde, geld alles, net zoals jij, om de persoon wie we al zijn. De rest is maar een verhaal. En dat kan ik herschrijven. Ik stel mezelf de vraag: wat is er vanaf nu mogelijk? Hoe kan het nog beter worden dan dit?

En ik blijf steeds meer lagen van mijn geboorteverhaal afpellen, steeds weer iets loslaten. Onbewust heb ik in mijn kinderlijke onschuld toch dingen ingevuld door wat ik heb meegemaakt rond mijn geboorte en in mijn babyperiode weet ik nu. Mezelf naar achteren geplaatst. Gedacht dat ik niet goed genoeg was en dat ik dingen moest doen om liefde te verdienen. En dat bedoel ik niet veroordelend – de schuldvraag doet er in deze niet toe.  Ik wil er van leren en kijken zonder oordeel wat van mij is, en wat niet. Het geeft me inzicht in de keuzes die ik voorheen maakte en hoe mijn leven gelopen is tot nu toe. Wat altijd toeval leek, blijkt nu opeens een heel logisch verhaal te vormen.

Als de workshop me iets heeft opgeleverd is dat ik veel meer compassie heb gekregen. Ik ben niet boos op mijn moeder – in tegendeel. Ik realiseer me nu nog veel beter dat mijn moeder het niet gemakkelijk had bij de bevalling en in het eerste jaar met mij. Met de kennis die ze destijds had heeft ze gedaan wat ze dacht dat goed was en dat mogelijk was. Dat heb ik ook gedaan toen ik voor het eerst zwanger was 8 jaar geleden. Zou ik nu bepaalde dingen anders doen? Ja absoluut. Maar het is een leerproces; schuld hebben hoeft niet en helpt niet.

Ik weet dat er nog steeds mensen zijn die ik kwets met wat ik schrijf. En er zijn mensen die van me leren, die hun bewondering uitspreken. Los van beiden zoek ik mijn weg. Ik schrijf mijn eigen verhaal. Eentje waarin ik creëer en in mijn eigen kracht sta en van daaruit waarde toevoeg aan mijn eigen leven én dat van anderen.

 

Voel jij ook dat het tijd is om dieper in je geboorteverhaal te duiken en het te doorvoelen? Omdat je voelt dat er dingen gebeurd zijn die jou in je dagelijks leven, in je functioneren of in je ontwikkeling remmen?  Mijn online programma “Gezien, Gehoord, Geliefd” helpt je hierbij en bevat onder andere de vragenlijst die ik ook heb ingevuld ter voorbereiding op de training met Anna Verwaal. Wil je er liever samen met mij naar kijken? In een Krachtige Doorbraak-sessie bespreken we aan de hand van jouw antwoorden in de vragenlijst wat jij nodig hebt om jouw geboorteverhaal te kunnen herschrijven.

X

Wachtwoord vergeten?

Word lid

Chat openen